كتابدوست

	كتابدوست
	درباره كتاب و كتابخواني

نگاهی به کتاب 'عطر سنبل، عطر کاج' "خنده دار به فارسی"

وقتی خردسال بودم، پدرم آنقدر از ماجراهای دوران کودکی‌اش در اهواز و شوشتر برایم تعریف می‌کرد که حس می‌کردم آن دوران را همراه با او گذرانده‌ام. زمانی که خودم صاحب فرزندانی شدم، خواستم آنها ماجراهای من را بدانند. به همین دلیل بود که این کتاب را نوشتم.
البته دیگر یک سرویس چینی نداریم تا برای بچه‌هایمان به ارث بگذاریم. اما اشکال ندارد. من و فرانسوا( توضیح: فرانسوا شوهر فرانسوی نویسنده است) تصمیم داریم به فرزندانمان چیز باارزش‌تری بدهیم. این حقیقت ساده که بهترین راه برای گذر از مسیر زندگی این است که انسان “اهدا کننده‌ی عمده”ی مهربانی باشد. به آنها خواهیم گفت که ممکن است کسی با داشتن کلی اشیا زیبا و قیمتی هنوز بی‌نوا باشد و گاهی داشتن دستور پخت کیک شکلاتی کافی است تا انسان بسیار خوشحال‌تر شود.(ص 164)
سال هایی که در برکلی بودم با فراسوا آشنا شدم، مردی فرانسوی که بعدها شوهرم شد. در زمان دوستی با او متوجه شدم زندگی من چقدر ناعادلانه گذشته. فرانسوی بودن در آمریکا مثل این است که اجازه ی ورود به همه جا را روی پیشانی ات چسبانده باشند. فرانسوا کافی بود اسم آشکارا فرانسوی اش را بگوید تا مردم او را جالب توجه بدانند. فرض بر این بود که او روشنفکری است حساس و کتاب خوانده، و هنگامی که مشغول زمزمه ی اشعار بودلر نیست، وقتش را با خلق نقاشیهای امپرسیونیستی می گذراند.
به نظر می آید هر آمریکایی خاطره ی خوشی از فرانسه داشته باشد." عجب کاقه ی محشری بود. مزه ی آن تارت تاتن هنوز زیر زبانم است!" تا جایی که من می دانم، فرانسوا آن تارت تاتن را درست نکرده بود، اما مردم خوشحال می شدند اعتبارش را به او بدهند . من همیشه می گویم: " می دانید فرانسه یک گذشته استعماری زشت دارد." ولی این برای کسی مهم نسیت. مردم شوهرم را می بینند و یاد خوشی هاشان می افتند. من را می بینند و یاد گروگان گیری ( سفارت) می افتند.