نقد آثار گلی ترقی

  در تابستان 71 بود که با انتشار خاطره های پراکنده جامعه، متوجه اعلام حضور او شد. هنوز مدت درازی از انتشار خاطره های پراکنده نگذشته بود که همه جا سخن از داستان های آن بود. پدران قصه هايش را برای دختران می خواندند، و اعجاب خود را نشان می دادند. جوانان قصه هايش را می خواندند و به کودکی ها و شيطنت های آن دوره فراموش نشدنی باز می گشتند. مادران داستان ها را می خواندند و حس و حال بچه های خود را، اين بار با فاصله و نه از روی غيظ های لحظه ای، بهتر درک می کردند؛ جهان ايرانی از دنيای سياست به دنيای افسانه های هزار و يک شب باز می گشت.
جاذبه خاطره های پراکنده در اين بود که بی ادعا بود، زبانش ساده و همه فهم بود، سبک های معروف وارداتی را دنبال نمی کرد، ريشه در داستان گويی و داستان سرايی ايرانی داشت، بين خاطره و داستان، بين واقعيت و رويا و بين حقيقت و آرزو شناور می ماند و مانند هزار و يک شب افسانه می گفت و به کشف دوباره کودکی می پرداخت که برای هر کسی از هر دنيای ديگری جذاب تر است.
قصه ها از زبان دختری باز گفته می شد که حالا مادر بود ولی همان حرکات شيرين دختر کوچکی را که از دنيای کودکی فاصله نگرفته، داشت. کودکی که از بچگی هايش می گفت، ادای کسی و کسانی را در می آورد که در قصه های ايرانی پيشينه داشت و برخلاف "ماهی سياه کوچولو"، از ثروت و مکنت که همواره در رويای ايرانيان فقير، آدمی را به بزرگترين آرزوها می رساند، چيزی کم نداشت. دوره ماهی سياه کوچولو که آمال نسل سياست زده ايران را در خود منعکس می کرد، گذشته بود. حالا ديگر جامعه بقدر کافی، مسلسل داشت و بيشتر از ظرفيت خود بمب و نارنجک منفجر کرده بود و دريافته بود که بدون تير و تفنگ و بمب و نارنجک، زندگی لطف بيشتری دارد.

گفتگو ي سيروس علی نژاد با گلی ترقی داستان نويس

   جست و جوی زمان و مکان از دست رفته
   گلي ترقي در سال 1318 متولد شده است.
در هفدهم مهرماه هزار و سيصد وهيجده در تهران، در خانواده ای مرفه به دنيا آمده و فرزند دوم خانواده است.
پدرش وكيل دعاوی و ناشر و نويسنده مجله ترقی بود. تا پانزده سالگی در تهران در دبيرستان انوشيروان دادگر درس خوانده، سپس به آمريكا رفته و در رشته فلسفه تا مقطع فوق ليسانس تحصيل كرده است.
پس از بازگشت به ايران تا سال 1357 در دانشكده هنرهای دراماتيك دانشگاه تهران در رشته تمثيل شناسی و شناخت اساطير تدريس می كرده است.
درسال 1358 برای اقامتی كوتاه به فرانسه رفت و با آغاز جنگ عراق و ايران همراه با فرزندانش در آنجا مقيم شد.
نخستين مجموعه داستان او "من هم چه گوارا هستم" در سال 1348 منتشر شد. رمان "خواب زمستاني" ، كتاب شعر "دريا پري، كاكل زري"، و مجموعه داستان‌هاي "جايي ديگر"، "خاطره‌هاي پراكنده" و "دو دنيا" آثار ديگر او را تشكيل مي‌دهند.
كتابها: خواب‌ زمستاني / دو دنيا‌/ من هم چه گوارا هستم / دريا پري، كاكل زري /خاطره‌هاي پراكنده

گلی ترقی می گويد از دسته نويسندگانی است که بايد اتفاق های داستانش را تجربه کرده باشد
گلی ترقی از مصاحبه بيزار است و چنانکه خواهيد ديد در پايان همين مصاحبه نيز نفسی به راحتی می کشد و می گويد خدا را شکر که پرسش ها تمام شد. او در پاريس زندگی می کند اما در زمان اين مصاحبه در سفر تابستانی خود در تهران بود. مصاحبه به صورت مکتوب انجام شده است.