شیرین نشاط، هنرمند و فیلمساز ایرانی 
عبدالجبار کاکائی شعرش جدیدش را به جنبش سبز تقدیم کرد.
ما چه بسیاریم
پابه پای قصه در راهیم
پا به پای کینه ی کاووس
پا به پای مکر سودابه
برستیغ کوه چون آرش
یا سیاوش در دل آتش
یا حسین تشنه بر صحرای تف تنها
یا چو یوسف در ته چاهیم
ما چو دریا های بی پایاب بسیاریم
ما چو طوفان های نا آرام در راهیم
پا به پای اندوهان تلخ
پا به پای بزم و شادی ها
نام زال پیر
چون پر سیمرغ در آتش
نو شداروی شگفت نامرادی ها
ذوالفقار مرتضی دردست
بی امان پا در رکاب رخش
ازکویر و کوه
در پناه سایه سار نخل و گردو
گرم پیکاریم
ما چه بسیاریم ، بسیاریم ، بسیاریم
از زلال جاری اروند
تا سپید تارک الوند
از سیاکوه تا دماوند
از ارس تا تنگه ی هرمز
زیر سقف نقره کوب آسمان از عشق سرشاریم
ما چه بسیاریم بسیاریم بسیاریم .....
مثل مادری که باید مادری کنی و مادری می کنی
صيد حلال
از زمان تدوين قوانين در انقلاب مشروطه، طی ١٠٠ سال گذشته، تلاش زنان ايرانی همواره متوجه دستيابی به حقوق برابر و انسانی بوده است. اما با وجود تمامی اين تلاش ها، در كليه قوانين از جمله قوانين مدنی و جزايی، حقوق اوليه زنان همچنان ناديده گرفته شده و بن بستهای قانونی بسياری را بر زندگی زنان جامعه ايرانی تحميل كرده است.
فتاده تخته سنگ آنسويتر، انگار کوهي بود.
لطفا مرا نقد نکنید!
امیدوارم رئیس جمهور آینده، فشار سهمگین تبعیض و نابرابری را از دوش هر فرد، هر جنس، هر طبقه حذف نماید.
با قطعیت یافتن حضور میرحسین موسوی در انتخابات ریاست جمهوری سال 88، اطرافیان وی نیز به تکاپو افتاده اند.
زهرا رهنورد به عنوان نخستين زن در عرصه دانشگاه به مقام استادي (فول پروفسور) رسيد. 
من هم فعاليت هاي روزنامه نگاري سردبيري و رياست دانشگاه را داشته ام اما علايق من بيشتر علايق فرهنگي و هنري است و فکر نمي کنم در آينده مسووليت هاي ديگري را برعهده بگيرم 
زهرا رهنورد در سال 1330 در شهر تهران به دنياآمد . پدرش يك نظامي و استاد دانشگاه جنگ و مادرش از خانواده نواب صفوي خانه دار و شاعر بود . مادر بزرگ وي بهترين الگوي فكري فرهنگي بود چون يابه زبان مفاتيح ويابه زبان قرآن و سعدي حرف مي زد . مادر و خاله وي تمام معناي مفاتيح را از حفظ بودند . پدر رهنورد با رژيم شاه كاملا مخالف بود و روحيه ء آزاد انديشي عشايري وي با عث مي شد كه هميشه با شغلش در تضاد باشد و بالاخره يك نظامي آمريكايي را زد و خوشبختانه شاه بيرونش كرد و به زندگي راحت خودادامه داد
حضور زهرا رهنورد همسر میر حسین موسوی در مبارزات انتخاباتی نقطه عطفی در تاریخ سیاسی ایران حساب می شود .
بخشي از مهمترين اخبار مربوط به رويدادهاي حوزه كتاب در سال گذشته ميلادي، به جواير متعدد ادبي اختصاص دارد و نيز درگذشت چند نويسنده سرشناس و جريانساز كه مرگشان نيز بر جريان ادبي دنيا تاثيرگذار بوده است. بر اين اساس عمدهترين اين اخبار از نظرتان ميگذرد. 
بيژن ترقي قبل از اين كه مصاحبه را آغاز كند، ميگويد، از آنجايي كه درتمام زندگيام تلاش داشتم تا شعرهايي گفته باشم ميخواهم اين مصاحبه را نيز با شعر آغاز كنيم. شعري كه ميخوانم مقدمه كتاب مجموعه شعرهايم است:
در فيلم رم فليني سکانس تکان دهنده يي هست؛ حفاران مترو، در عمق زمين با يک نقاشي تاريخي، با يک ديوارنگاري دوره روم باستان روبه رو مي شوند که زنده و جاندار و شگفت انگيز است اما به تدريج و به خاطر هواي تازه رنگ ها به سرعت محو مي شوند و ناگهان آن نقاشي باقي مانده از صدها سال پيش رنگ مي بازد و در مدت کوتاهي جز خطوط محو چيزي از آن باقي نمي ماند و براي حفظ آن هم هيچ کاري نمي توان کرد. تا عمر سينما نزديک به يکصدسالگي نرسيده بود، بسياري گمان مي کردند که سينما، همچون آن هواي تازه، تئاتر، کتاب، نقاشي و بسياري از پديده هاي بشري را محو خواهد کرد؛ هجوم مردم به سينماها، کم شدن شمار تماشاگران تئاتر، خوانندگان کتاب و... دلايلي بود که اين پيش بيني را موجه مي کرد، اما در گذر زمان و هنگامي که هنرمندان و نويسندگان، زمانه جديد را دريافتند و اهميت اين زبان جديد را دريافتند نگراني جايش را به شادماني داد چرا که همين فيلم يا به عبارت ديگر هنر سينما بود که بسياري از رخدادهاي محو شدني را ثبت و از مرگشان جلوگيري کرد و هنگامي که تئاتر به ياري سينما شتافت، زماني که کتاب به مدد سينما آمد معلوم شد که هنرها، مشروط به اينکه برخاسته از يک نياز عميق و اصيل بشري باشند نه تنها با حضور پديده هاي جديد و شگفت انگيز از ميان نمي روند بلکه اقليم هاي جديد پيش رويشان گشوده مي شود. اين توصيه را لئو تولستوي نابغه، به نويسندگان هم عصر خود کرد که سينما را بشناسند تا نوع نوشتن و طرز نوشتن شان بهبود يابد و از کيفيت بالاتري برخوردار شود. اين را کسي گفته بود که پيش از تولد سينما جنگ و صلح را آفريده بود، کسي که به باور من نه تنها قلمش مستندسازي غريب و بي همتا بلکه، انگاري ذهن و روان شخصيت هاي رمان را نيز «آنژيوگرافي» کرده است. به هرحال او به سينما همچون يک رقيب بي مقدار و بي ارزش نگاه نکرد و اتفاقاً صحت اين نگاه سالم سال ها بعد خود را به نمايش گذاشت. پس امروز اگر سينماگراني يا اهل قلم سينما چون گلمکاني، رحيميان و اميد و ارجمند «در خانه سينما» به خاطر «کتاب ها» و نوشته هايشان جايزه مي گيرند، نه تنها عجيب نيست بلکه پيام جهان کتاب است به تولستوي نابغه؛ ادبيات، تئاتر، هنرهاي تجسمي، سينما، راديو، تلويزيون و هر پديده و رسانه ديگري که هست يا ظهور خواهد کرد، نمي تواند ميراث هزاران ساله بشر، کتابت را جدي نگيرد، دست کم بگيرد يا تصور کند که «هواي تازه يي» است که «کتاب» را محو خواهد کرد. البته شرط بقا، نوشدن و پوست انداختن و نوزايي است که «کتاب» نيز با حفظ اين شرط در مقابل همه پديده هاي نوظهور تاب آورده است و جز اين راهي نيست./بهروز غريب پور
چه می خواهی ؟ 
بعضي کتاب ها مثل آدم هاي فلج هستند، بي حرکت در قفسه کتاب فروشي ها مي مانند و آخر سر خمير مي شوند يا...، خدا مي داند.بعضي کتاب ها با کمک عصا لنگ لنگان چند قدمي، چند متري مي روند و باز مي مانند.کتاب هايي هم هستند که مي خزند. اينها هم مسافت زيادي طي نمي کنند و آخر سر در سوراخي، حفره يي ناپديد مي شوند.بعضي کتاب ها هم پا دارند، راه مي افتند اين ور و آن ور، گشت و گذار، سير و سفر و اما نه در حد کتاب هايي که پر پرواز دارند، از فراز کوه ها و درياهاي بسيار مي گذرند و دوست و رفيق آدم هايي جورواجور مي شوند، سفيد، زرد، سياه. همه و همه. يکي از اين کتاب هاي بال دار امروزي ترينش را اگر بخواهم نام ببرم رمان «بادبادک باز» است و از قديمي ترها مثلاً «پيرمرد و دريا»، «مسخ» و يا دورتر برويم «دن کيشوت» که هر بار مي خواني برايت جذاب است و خواندني. حالا چرايي و چگونگي اش؟ حکايت مهره مار و طلسم و جادو و جنبل که نيست. مساله حمايت و جريان سازي هم شامل حالشان نمي شود، ورد و جادويي هم در کار نبوده و نيست. در حد دانش اندک خودم اين را مي توانم بگويم که اين داستان ها حس و بوي زندگي دارند،حيات همراه است با کردار و رفتار.در اين داستان ها شما با دنياهايي واقعي - نه به طور محض زاييده ذهن - آشنا مي شويد. آدم هايي را مي بينيد که مثل خودتان هستند. عشق و محبت ورزيدن را دوست دارند و از کينه و خصومت بدشان مي آيد. آدم هايي که مي خواهند پيش بروند، زندگي بهتري داشته باشند يا برعکس آدم هايي مثل دن کيشوت که دوره شان گذشته است و باز مي خواهند بمانند، حضور داشته باشند حتي اگر به تباهي ديگران يا مسخرگي روزگار خودشان بينجامد. ادبيات ما - تا جايي که من مي دانم - بيشتر زاييده ذهن است. دور از مردم و سرشار از پند و اندرز، صفاي معنوي و طي طريقي که گاه به خانقاه مي انجامد و گاه به بارگاه و محافلي که در آن همه يک جور مي انديشند و يک جور مي نويسند و بر حسب معمول پيري، مرشدي، بزرگي هم دارند و حامي يا حامياني که را از چاه بنمايانند و...
